به نام تک نوازنده ی گیتار عشق

یکی را دوست میدارم همان کسی که شب و روز به یادش هستم

و لحظات سرد زندگی را با گرمای عشق او میگذرانم.

کسی را دوست میدارم که میدانم هیچگاه به او نخواهم رسید و هیچگاه نمیتوانم دستانش را بفشارم.

یکی را دوست میدارم ، بیشتر از هر کسی ، همان کسی که مرا اسیر قلبش کرد.

یکی را دوست میدارم ، که میدانم او دیگر برایم یکی نیست ، او برایم یک دنیاست.

یکی را برای همیشه دوست میدارم ، کسی که هرگز باور نکرد عشق مرا!

کسی که هرگز اشکهایم را ندید و ندید که چگونه از غم دوری و دلتنگی اش پریشانم.

یکی را تا ابد دوست میدارم ، کسی که هیچگاه درد دلم را نفهمید

 و ندانست که او در این دنیا تنها کسی است که در قلبم نشسته است .

یکی را در قلب خویش عاشقانه دوست میدارم ، کسی که نگاه عاشقانه مرا ندید

و لحظه ای که به او لبخند زدم نگاهش به سوی دیگری بود .

آری یکی را از ته دل صادقانه دوست میدارم ، کسی که لحظه ای به پشت سرش نگاه نکرد

 که من چگونه عاشقانه به دنبال او میروم .

کسی را دوست میدارم که برای من بهترین است ، از بی وفایی هایش که بگذرم

 برای من عزیزترین است.یکی را دوست میدارم ولی او هرگز این دوست داشتن را باور نکرد.

نمیداند که چقدر دوستش دارم ، نمی فهمد که او تمام زندگی ام است .

یکی را با همین قلب شکسته ام ، با تمام احساساتم ، بی بهانه دوست میدارم.

کسی که با وجود اینکه قلبم را شکست اما هنوز هم در این قلب شکسته ام جا دارد.

یکی را بیشتر از همه کس دوست میدارم ، کسی که حتی مرا کمتر از هر کسی نیز دوست نمیدارد.

یکی را دوست میدارم…

با اینکه این دوست داشتن دیوانگیست اما…

من دیوانه تنها او را دوست میدارم.

(مهدی لقمانی)

ما تکیه داده نرم به بازوی یکدیگر

در روحمان طراوت مهتاب عشق بود

سرهایمان چو شاخه سنگین ز بار و برگ

خامش بر آستانه محراب عشق بود

من همچو موج ابر سپیدی کنار تو

بر گیسویم نشسته گل مریم سپید

هر لحظه میچکید ز مژگان نازکم

بر برگ دستهای تو آن شبنم سپید

گویی فرشتگان خدا در کنار ما

با دستهای کوچکشان چنگ میزدند

درعطر عود و ناله ی اسپند و ابر دود

محراب را زپاکی خود رنگ میزدند

پیشانی بلند تو در نور شمع ها

آرام و رام بود چو دریای روشنی

با ساقهای نقره نشانش نشسته بود

در زیر پلکهای تو رویای روشنی

من تشنه صدای تو بودم که می سرود

در گوشم آن کلام خوشِ دلنواز را

چون کودکان که رفته ز خود گوش میکنند

افسانه های کهنه لبریزِ راز را

آنگه در آسمان نگاهت گشوده گشت

بال بلور قوس قزح های رنگ رنگ

در سینه قلب روشن محراب می تپید

من شعله ور در آتش آن لحظه درنگ

گفتم خموش آری و همچون نسیم صبح

لرزان و بی قرار وزیدم بسوی تو

اما تو هیچ بودی و دیدم هنوز

در سینه هیچ نیست به جز آرزوی تو

(فروغ فرخزاد)

ای ستاره ها که بر فراز آسمان

با نگاه خود اشاره گر نشسته اید

ای ستاره ها که از ورای ابرها

بر جهان ما نظاره گر نشسته اید

آری این منم که در دل سکوت شب

نامه های عاشقانه پاره می کنم

ای ستاره ها اگر به من مدد کنید

دامن از غمش پر از ستاره می کنم

با دلی که بوئی از وفا نبرده است

جور بیکرانه و بهانه خوشتر است

در کنار این مصاحبان خود پسند

ناز و عشوه های زیرکانه خوشتر است

ای ستاره ها چه شد که در نگاه من

دیگر آن نشاط و نغمه و ترانه مُرد؟

ای ستاره ها چه شد که بر لبان او

آخر آن نوای گرم عاشقانه مُرد؟

جام باده سرنگون و بسترم تهی

سر نهاده ام به روی نامه های او

سرنهاده ام که در میان این سطور

جستجو کنم نشانی از وفای او

ای ستاره ها مگر شما هم آگهید

از دو روئی و جفای ساکنان خاک

کاینچنین به قلب آسمان نهان شدید

ای ستاره ها، ستاره های خوب و پاک

من که پشت پا زدم به هرچه هست و نیست

تا که کام او ز عشق خود روا کنم

لعنت خدا به من اگر بجز جفا

زین سپس به عاشقانِ با وفا کنم

ای ستاره ها که همچو قطره های اشک

سر به دامن سیاه شب نهاده اید

ای ستاره ها کز این جهانِ جاودان

روزنی بسوی این جهان گشاده اید

رفته است و مهرش از دلم نمی رود

ای ستاره ها، چه شد که او مرا نخواست؟

ای ستاره ها، ستاره ها، ستاره ها

پس دیار عاشقان جاودان کجاست؟

فروغ فرخزاد

شب را نوشيده ام

و بر اين شاخه هاي شكسته مي گريم.

مرا تنها گذار

اي چشم تبدار سرگردان!

مرا با رنج بودن تنها گذار.

مگذار خوابِ وجودم را پرپر كنم.

مگذار از بالشِ تاريك تنهايي سر بر دارم

و به دامن بي تار و پود رؤياها بياويزم.

سپيدي هاي فريب

روي ستون هاي بي سايه رجَز مي خوانند.

طلسم شكسته خوابم را بنگر

بيهوده به زنجير مرواريدِ چشمم آويخته.

او را بگو

تپش جهنمي مست!

او را بگو: نسيم سياه چشمانت را نوشيده ام.

نوشيده ام كه پيوسته بي آرامم.

جهنم سرگردان!

مرا تنها گذار.

سهراب سپهري

شب تیره و ره دراز و من حیران

فانوس گرفته او به راه من

بر شعله ی بی شکیبِ فانوسش

وحشت زده می دود نگاه من

بر ما چه گذشت؟کس چه می داند

دربستر سبزه های تَر دامان

گویی که لبش به گردنم آویخت

الماس هزار بوسه ی سوزان

بر ما چه گذشت؟کس چه می داند

من او شدم...او خروش دریاها

من بوته ی وحشی نیازی گرم

او زمزه ی نسیم صحراها

من تشنه میان بازوان او

همچون علفی ز شوق روییدم

تا عطر شکوفه های لرزان را

در جام شبِ شکفته نوشیدم

باران ستاره ریخت بر مویم

از شاخه ی تک درخت خاموشی

در بستر سبزه های تَر دامان

من ماندم و شعله های آغوشی

می ترسم از این نسیم بی پروا

گر با تنم این چنین در آویزد

ترسم که ز پیکرم میان جمع

عطر علف فشرده بر خیزد!

فروغ فرخزاد 

شب سردی است،و من افسرده.

راه دوری است،و پایی خسته.

تیرگی هست و چراغی مرده.

می کنم تنها از جاده عبور،

دور ماندند ز من آدم ها.

سایه ای از سر دیوار گذشت،

غمی افزود مرا بر غم ها.

فکر تاریکی و این  ویرانی

بی خبر آمد  تا با دل من

قصه ها ساز کند پنهانی.

نیست رنگی که بگوید با من

اندکی صبر،سحر نزدیک است.

هر دم این بانگ بر آرم از دل

وای،این شب چقدر تاریک است!

خنده ای کو که به دل انگیزم؟

قطره ای کو که به دریا ریزم؟

صخره ای کو که بدان آویزم؟

مثل این است که شب نمناک است.

دیگران را هم غم هست به دل،

غم من لیک،غمی غمناک است.

(سهراب سپری) 

می روم خسته  و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه ی خویش

بخدا می برم از شهر شما

دل شوریده و ویرانه ی خویش

می برم،تا که در آن نقطه ی دور 

شستشویش دهم از  رنگِ گناه 

شستشویش دهم از لکه ی عشق 

زین همه خواهش بی جا و تباه 

می برم تا ز تو دورش سازم

ز تو،ای جلوه ی امیدِ محال

می برم زنده به گورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد،می رقصد اشک 

آه،بگذار که بگریزم من 

از تو،ای چشمهی جوشان گناه 

شاید آن به،که بپرهیزم من 

بخدا غنچه ی شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله ی آه شدم،صد افسوس

که لبم باز به آن لب نرسید

عاقبت بندِ سفر پایم بست 

می روم،خنده به لب،خونین دل 

می روم،از دل من دست بردار 

ای امید عبثِ بی حاصل 

(فروغ فرخزاد)

من به مردی وفا نمودم و او

پشت پا زد به عشق و امیدم

هر چه دادم به او حلالش باد

غیر از آن دل که مفت بخشیدم

دل من کودکی سبک سر بود

خود ندانم چگونه رامش کرد

او که می گفت دوستت دارم

پس چرا زهر غم به جامش کرد

اگر از شهد آتشین لب من

جرعه ای نوش کرد وشد سرمست

حسرتم نیست ز آنکه این لب را

بوسه های نداده بسیار است

باز هم در نگاه خاموشم

قصه های نگفته ای دارم

باز هم چون به تن کنم جامه

فتنه های نهفته ای دارم

بازهم می توان به گیسویم

چنگی از روی عشق و مستی زد

باز هم می توان در آغوشم

پشت پا بر جهان هستی زد

باز هم می دود به دنبالم

دیدگانی پر از امید و نیاز

باز هم با هزار خواهش گنگ

می دهندم به سوی خویش آواز

باز هم دارم آنچه را که شبی

ریختم چون شراب در کامش

دارم آن سینه را که او می گفت

تکیه گاهیست بهر آلامش

ز آنچه دادم به او مرا غم نیست

حسرت و اضطراب و ماتم نیست

غیر از آن دل که پر نشد جایش

بخدا چیز دیگرم کم نیست

کو دلم کو دلی که برد و نداد

غارتم کرده ، داد می خواهم

دل خونین مرا چه کار آید

دلی آزاد و شاد می خواهم

دگرم آرزوی عشقی نیست

بیدلان را چه آرزو باشد

دل اگر بود باز می نالید

که هنوزم نظر به او باشد

او که از من برید و ترکم کرد

پس چرا پس نداد آن دل را

وای بر من که مفت بخشیدم

دل آشفته حال غافل را

فروغ فرخزاد

ای گل تو ز جمعیت گلزار چه دیدی           جز سرزنش و بد سری خار چه دیدی؟

 ای لعل دل افروز تو با این همه پرتو            جز مشتری سفله به بازار چه دیدی؟

 رفتی به چمن لیک قفس گشت نصیبت      غیر از قفس ای مرغ گرفتار چه دیدی؟

 (  پروین اعتصامی  )    

نبودی بی تو پنهان گریه کردم

تو را دیدیم و خندان گریه کردم

برای اینکه اشکم را نبینی

زیر باران گریه کردم

گفتی بزرگ ترین آرزویت چیست؟ 

گفتم:برآورده شدن آرزوی تو! 

افسوس نمی دونستم، 

که آرزوی تو جداییمان بود!!

ای روزهای خوب که در راهید

ای جاده های گم شده در مه!

ای روزهای سخت ادامه!

از پشت لحظه ها به در آیید!

ای روز آفتابی

ای مثل چشمه های خدا آبی!

ای روز آمدن

ای مثل روز آمدنت روشن

این روزها که می گذرد هر روز

در انتظار آمدنت هستم!

اما...

با من بگو که آیا من نیز

در روزگار آمدنت هستم؟

(قیصر امین پور)

خدایا...

 شاهد تنهایی ام باش ببین غم ها و تنها ناجی ام باش

 پر پرواز من امروز بسته تو بگشا و در آزادی ام باش

 چراغ کلبه ام کم سو و تار است به نور خود چراغ

 هستی ام باش اسیر موج های تند خشم ام

 تو آرام دل دریایی ام باش دل صادق خریداری ندارد

 تو خواهان صفای ذاتی ام باش

 در این آشفته بازار محبت تو تنها شاهد ارزانی ام باش